Een vroeg ontbijt

Het beloofde een lange dag te worden en dus was een goed en vroeg ontbijt geen overbodige luxe. Heel even had ik het ontbijtbuffet voor mij alleen zelfs. Ik genoot ervan, om zo de meerkost (en mijn nog duurdere toeristentaks) er maximaal uit te halen. Goed gevuld ging ik nog even naar de plaatselijke Albert Heijn voor mijn lunchpakket en bijhorende snacks onderweg en was het tijd om vervolgens afscheid te nemen van het gezellige Weesp.

Het fort van Weesp had het eerste hoogtepunt moeten zijn, maar stond in de steigers. In plaats van een kleine historische sensatie, kreeg ik te maken met een vrouw die haar hond hier losliet (een scenario dat zich helaas vaak zou herhalen op dit pad). Het dier sprong tot twee keer toe op mij af en mijn duidelijk ongenoegen zorgde er niet voor dat de leiband om ging.

De andere Vecht en het slot achter de paywall

Het pad verliet Weesp via een asfaltbaan langs de Vecht. De naam deed een belletje rinkelen maar deze Vecht is de Utrechtse of Stichtse Vecht en is een andere rivier dan de Overrijselse Vecht op het Pieterpad. De weg zelf was niet erg memorabel, maar op het water stonden allemaal kleine huisjes die er gezellig uitzagen en toch de ogen wat gaven. En aan sommige auto’s te zien was het ondanks z’n grootte niet per se de goedkoopste investering.

Vervolgens moest er een lus gemaakt worden. De baan werd een fietspad en ging zo het al even gezellige Muiden binnen. Het centrum was klein en had opnieuw heel wat mooie huisjes aan beide waterkanten. Het Muidenslot, waar Floris V werd gevangengehouden, zat helaas letterlijk achter een paywall. Het poortgebouw blokkeerde het zicht en een echt goed beeld kon enkel bij een bezoek, maar daar had ik de tijd niet voor. En dus zag ik het vanop een afstand. Muiden bood nog wel een leuke wandelroute via de oude vestingswallen, nu vergroend. En zo begon de terugkeer op dezelfde weg.

Extra asfalt

Ik dacht aan het einde van de lus eindelijk de asfalt en de verharde wegen gedag te zeggen, tot ik op het graspad aan het Naardermeer een rood-wit lint zag. Er waren geen verdere instructies en ook aan het poortje stond niets vermeld van omleiding. Maar de website had het nog steeds bij de omleidingen staan en ik wilde ook niet te veel risico nemen, gezien het aantal kilometers dat al voorzien was.

Bij het terugkeren kwam ik een andere Floris V-wandelaar tegen. De vrouw wandelde voor het eerst een paar dagen na mekaar nadat ze herstelde van een hernia. We keken samen even naar de opties en op basis van mijn GPX besloot ik om een stuk terug te keren. Zo had ik even een wandelgezel, maar onze wegen scheidden niet veel later, omdat mijn tempo iets te hoog lag.

Door deze (vermoedelijke) omleiding had ik 1,7 kilometer opnieuw richting Weesp moeten afleggen, waardoor ik de levering van een van de huisjes op de Vecht live kon meemaken. Vervolgens sloeg ik een zijweg in en ging ik zo 2,4 kilometer op het Trekvogelpad. Ook dit was hoofdzakelijk een asfaltweg tussen open landschap. Op dit stuk zag ik wel een bijzondere groep bestaande uit maar liefst zes reigers. Ook molen De Onrust, een treffende naam voor dit overtrokken en winderig stuk, was in de verte te zien.

Beterschap

Maar helaas was het dus weeral (te) veel asfalt en mijn voet begon ook licht op te spelen. Mijn bescheiden lijdensweg werd gelukkig beloond door een onverhard padje en vooral door het indrukwekkende fort Uitermeer, in vol ornaat te bewonderen. Even verder stond een bankje waar ik even kon uitrusten en mijn lunch kon eten. Op dat moment was er nog iets meer dan tien kilometer te overbruggen.

Wat volgde was een nieuw stukje baan, met uit het niets een Thaïs restaurant, en even verder een bunker in een veld. Maar beterschap was op komst. Via een boom met lanen en een heel pittoresk brugje ging het pad de Ankeveense plassen in. Dit was een smalle weg met links en rechts water. Als het hier echt slecht weer zou worden, dan waren de enige opties vooruit of achteruit, zonder enige schuilmogelijkheid.

Bus naar Hilversum

Gelukkig bleef het hier nog droog. Op een wat zompiger graspad begon het lichtjes te regenen. Via twee landhuisdomeinen was het nog een laatste rechte lijn naar Kortenhoef, helaas op een smalle baan met veel verkeer. Er waren hier werken aan de hoofdstraat en dus moest ik nog 900 meter toevoegen om naar de tijdelijke bushalte te gaan. Deze kwam gelukkig op tijd.

Zo reed ik naar Hilversum, met een indrukwekkend stadhuis, waar ik verbleef in het Amrath Mediapark. Mijn linkervoet was inmiddels vrij gehavend van, zo denk ik toch, de vele verharde paden en mijn intentie om deze zo snel mogelijk te bewandelen. Ik besloot in het hotel te blijven en te rusten en daar dus ook te eten. De pikante pompoensoep en de hamburger smaakte. En zo sloot ik mijn tweede dag af, die door de nodige improvisatie bijna een drieklapper was geworden.

Meer wandelingen op het Floris V-pad vind je hier: https://fromtheseatothelandbeyond.com/floris-v-pad/