Toen ik de mogelijkheid kreeg om enkele dagen te gaan wandelen, leek het Marskramerpad de logische keuze. Ik had in de zomer van 2024 al vijf etappes gewandeld. Alleen zorgde de wat korte termijn ervoor dat Deventer en regio nogal duur uitviel qua overnachting. Ik zocht dus naar een alternatief dat praktisch bereikbaar was.

Zo kwam ik uiteindelijk uit bij het Floris V-pad. Een historisch thema, erfgoed en niet te ver met de trein. Het speelde allemaal in het voordeel. De weersvoorspelling vooraf zorgde echter aanvankelijk nog voor wat stress en twijfels. De dagen vooraf was er sprake van regen en rukwinden en hoe dichter ik kwam, hoe stormachtiger het weer. Maar, misschien had ik wel nood om serieus uit te waaien.

Een zoekende start

De start, middenin een drukke werkweek, was nogal chaotisch. De rugzak stond pas ’s ochtends klaar en toen bleek dat de regenhoes van mijn compacte zak verdwenen was en moest ik alsnog met mijn zwaarder model vertrekken. Na wat loopwerk haalde ik nog wel de trein in Halle en kon ik ontstressen met een cappuccino en een croissant in Brussel-Zuid.

Na een vlotte treinrit kwam het eerste avontuur op mijn pad. De poortjes in Amsterdam-Zuid hadden moeite met het lezen van de QR-code van mijn treinticket (al was ik niet de enige met dat probleem). Pas na drie minuten en verschillende pogingen kon ik richting metro. Aan de eindhalte was de roltrap kapot en brak ik mijn persoonlijk record qua kapotte roltrapstappen: 82 treden!

Asfalt en water

De start aan de Dam was best bijzonder. Een rave bij een bakkerij, verschillende vreemde musea (waaronder het cannabismuseum) en heel veel volk en toeristen. Mijn tocht langs waterlopen zou meteen starten. Via een klein stukje grachtengordel deed het pad maar liefst 3,5 kilometer langs de Amstel aan. Met de eerste druppels en vooral veel wind was dat af en toe doorbijten. Al waren er ook wel heel wat mooie herenhuizen.

Maar het stuk erna was nog pittiger. De Weespertrekvaat was minder idyllisch en ik had de fout gemaakt door niet op het iets saaiere maar nog droge stuk mijn lunch te eten. Gelukkig botste ik op een overdekt bankje, waar ik kon schuilen voor de eerste bui. Dit stuk, ook 4,6 kilometer, was soms wat monotoon, en dus probeerde ik van punt tot punt te gaan.

Zo kwam ik in Diemen, waar de halve Vensermolen en de Sint-Petrus-Bandenkerk voor wat visueel vertier zorgden. Het eerste stukje met een klein beetje natuur volgde pas op 9,4 kilometer met de Bijlmerweide. Het was een natuurpark met heel wat meertjes en daardoor een rijke fauna en flora. In ieder geval zorgde het voor een welkome afwisseling.

Onverhard vertier

Het werd beetje bij beetje beter. Na een doorkijkbrug die niet voor mensen met hoogtevrees was, kwam ik in het Diemerbos. Na 10,8 kilometer zowaar een onverhard stuk! Het bos zelf was nog jong en zorgde niet echt voor een volwaardig bosgevoel. Maar natuur is natuur.

In natuurgebied Gaasp en Diem waren er overal slootjes en kleine plassen. Ook een stuk van de weg stond al helemaal onder water en zorgde voor een natte schoen en sok. Een flashback naar het Marskramerpad. Maar het beloofde ook wel wat voor soortgelijke of meer drassige paden, de twee komende dagen.

Eindigen in schoonheid

Een asfaltbaan leidde vervolgens naar Driemond, waar het Amsterdam-Rijnkanaal en oude bekende Weespertrekvaart mekaar afwisselde. Bij het ingaan voer een boot Weesp binnen via een smal stukje vaart. Zo kwam ik, net op het moment dat het terug begon te regenen, aan in Weesp, waar ik mij in mijn gezellige hotelkamer in Hart van Weesp (met een upgrade) nestelde.

Weesp zelf was heel gezellig, met een imposante kerk aan het water (nu een restaurant), heel veel kleine steegjes, een korenmolen en enkele mooie gebouwen. Zeker ’s avonds, wanneer de straatverlichting en lichtjes langs het water hun werk doen is het er fijn wandelen. Uiteindelijk eindigde ik nog in pizzeria La Base, waarna ik mij terugtrok op mijn hotelkamer.

Meer wandelingen op het Floris V-pad vind je hier: https://fromtheseatothelandbeyond.com/floris-v-pad/