Vecht

Etappe 2: Weesp – Kortenhoef (27 km)

/ jverhelst / Een reactie plaatsen

🥾 Terrein:
Overwegend vlakke etappe met opvallend veel asfalt, verharde wegen en fietspaden. De eerste helft is vrij monotoon en loopt grotendeels door open landschap. Later volgt meer afwisseling met onverharde paadjes, smalle graspaden en plassen.

🏞️ Bezienswaardigheden:

  • Weesp – gezellig historisch stadje als vertrekpunt
  • Vecht – met charmante huisjes en woonboten langs het water
  • Muiden – klein maar sfeervol centrum met mooie gevels en oude vestingswallen
  • Muiderslot – indrukwekkend kasteel, maar van buitenaf moeilijk te bewonderen
  • Fort Uitermeer – een bijzonder mooi en indrukwekkend historisch bouwwerk
  • Ankeveense Plassen – schilderachtige passage over een smal pad tussen het water

⏳ Afstand & duur:
27 km – ongeveer 6 à 6,5 uur effectief wandelen. Door de omleiding. Normale route is 24,4 km.

⛰️ Zwaartegraad:
Gemiddeld. Het parcours is vlak en technisch niet moeilijk, maar de afstand, de vele verharde wegen en de beperkte afwisseling maken het fysiek behoorlijk belastend.

⭐ Oordeel: 3/5

Een vroeg ontbijt

Het beloofde een lange dag te worden en dus was een goed en vroeg ontbijt geen overbodige luxe. Heel even had ik het ontbijtbuffet voor mij alleen zelfs. Ik genoot ervan, om zo de meerkost (en mijn nog duurdere toeristentaks) er maximaal uit te halen. Goed gevuld ging ik nog even naar de plaatselijke Albert Heijn voor mijn lunchpakket en bijhorende snacks onderweg en was het tijd om vervolgens afscheid te nemen van het gezellige Weesp.

Het fort van Weesp had het eerste hoogtepunt moeten zijn, maar stond in de steigers. In plaats van een kleine historische sensatie, kreeg ik te maken met een vrouw die haar hond hier losliet (een scenario dat zich helaas vaak zou herhalen op dit pad). Het dier sprong tot twee keer toe op mij af en mijn duidelijk ongenoegen zorgde er niet voor dat de leiband om ging.

De andere Vecht en het slot achter de paywall

Het pad verliet Weesp via een asfaltbaan langs de Vecht. De naam deed een belletje rinkelen maar deze Vecht is de Utrechtse of Stichtse Vecht en is een andere rivier dan de Overrijselse Vecht op het Pieterpad. De weg zelf was niet erg memorabel, maar op het water stonden allemaal kleine huisjes die er gezellig uitzagen en toch de ogen wat gaven. En aan sommige auto’s te zien was het ondanks z’n grootte niet per se de goedkoopste investering.

Vervolgens moest er een lus gemaakt worden. De baan werd een fietspad en ging zo het al even gezellige Muiden binnen. Het centrum was klein en had opnieuw heel wat mooie huisjes aan beide waterkanten. Het Muidenslot, waar Floris V werd gevangengehouden, zat helaas letterlijk achter een paywall. Het poortgebouw blokkeerde het zicht en een echt goed beeld kon enkel bij een bezoek, maar daar had ik de tijd niet voor. En dus zag ik het vanop een afstand. Muiden bood nog wel een leuke wandelroute via de oude vestingswallen, nu vergroend. En zo begon de terugkeer op dezelfde weg.

Extra asfalt

Ik dacht aan het einde van de lus eindelijk de asfalt en de verharde wegen gedag te zeggen, tot ik op het graspad aan het Naardermeer een rood-wit lint zag. Er waren geen verdere instructies en ook aan het poortje stond niets vermeld van omleiding. Maar de website had het nog steeds bij de omleidingen staan en ik wilde ook niet te veel risico nemen, gezien het aantal kilometers dat al voorzien was.

Bij het terugkeren kwam ik een andere Floris V-wandelaar tegen. De vrouw wandelde voor het eerst een paar dagen na mekaar nadat ze herstelde van een hernia. We keken samen even naar de opties en op basis van mijn GPX besloot ik om een stuk terug te keren. Zo had ik even een wandelgezel, maar onze wegen scheidden niet veel later, omdat mijn tempo iets te hoog lag.

Door deze (vermoedelijke) omleiding had ik 1,7 kilometer opnieuw richting Weesp moeten afleggen, waardoor ik de levering van een van de huisjes op de Vecht live kon meemaken. Vervolgens sloeg ik een zijweg in en ging ik zo 2,4 kilometer op het Trekvogelpad. Ook dit was hoofdzakelijk een asfaltweg tussen open landschap. Op dit stuk zag ik wel een bijzondere groep bestaande uit maar liefst zes reigers. Ook molen De Onrust, een treffende naam voor dit overtrokken en winderig stuk, was in de verte te zien.

Beterschap

Maar helaas was het dus weeral (te) veel asfalt en mijn voet begon ook licht op te spelen. Mijn bescheiden lijdensweg werd gelukkig beloond door een onverhard padje en vooral door het indrukwekkende fort Uitermeer, in vol ornaat te bewonderen. Even verder stond een bankje waar ik even kon uitrusten en mijn lunch kon eten. Op dat moment was er nog iets meer dan tien kilometer te overbruggen.

Wat volgde was een nieuw stukje baan, met uit het niets een Thaïs restaurant, en even verder een bunker in een veld. Maar beterschap was op komst. Via een boom met lanen en een heel pittoresk brugje ging het pad de Ankeveense plassen in. Dit was een smalle weg met links en rechts water. Als het hier echt slecht weer zou worden, dan waren de enige opties vooruit of achteruit, zonder enige schuilmogelijkheid.

Bus naar Hilversum

Gelukkig bleef het hier nog droog. Op een wat zompiger graspad begon het lichtjes te regenen. Via twee landhuisdomeinen was het nog een laatste rechte lijn naar Kortenhoef, helaas op een smalle baan met veel verkeer. Er waren hier werken aan de hoofdstraat en dus moest ik nog 900 meter toevoegen om naar de tijdelijke bushalte te gaan. Deze kwam gelukkig op tijd.

Zo reed ik naar Hilversum, met een indrukwekkend stadhuis, waar ik verbleef in het Amrath Mediapark. Mijn linkervoet was inmiddels vrij gehavend van, zo denk ik toch, de vele verharde paden en mijn intentie om deze zo snel mogelijk te bewandelen. Ik besloot in het hotel te blijven en te rusten en daar dus ook te eten. De pikante pompoensoep en de hamburger smaakte. En zo sloot ik mijn tweede dag af, die door de nodige improvisatie bijna een drieklapper was geworden.

Meer wandelingen op het Floris V-pad vind je hier: https://fromtheseatothelandbeyond.com/floris-v-pad/

Etappe 10: Ommen – Hellendoorn (21 km)

/ jverhelst / Een reactie plaatsen

🥾 Terrein: Gevarieerd en licht heuvelachtig met zandpaden, bos- en heidegebied. Enkele klimmetjes (tot 88 meter), goed begaanbaar.

🏰 Bezienswaardigheden:

  • Besthmenerberg (uitkijktoren – gesloten)
  • Archemerberg & Lemelerberg
  • Sterrenkamp / kamp Erika (geschiedenis)
  • Dikke Steen (oude grenssteen)
  • Overijssels kanaal
  • Vliegmonument RAF-crash (1943)
  • Eelerberg en vallei

🗺️ Afstand & duur: ±21 km – dagetappe

⛰️ Zwaartegraad: Gemiddeld – enkele hoogtemeters en langere paden, maar technisch niet zwaar

⭐ Oordeel: 4,5/5

De Pieterpad-lastigheid bleef zich manifesteren. Na het debacle van 2022 (door dubbele boeking bij de reisgezel moesten we onze eerste ronde uitstellen naar 2023) en de onvoorziene omstandigheid van 2024 (2 dagen alleen wandelen door privé-omstandigheden bij de reisgezel) besloot de NS nu een dag voor ons vertrek om te gaan staken, waardoor het even leek of het weer (deels) in het water ging vallen. Maar een treinrit naar Mechelen-Nekkerspoel en een autorit naar Ommen later, waren we toch op weg voor deel drie op het Pieterpad, op voorhand voorzien voor vijf dagen, waarop we zes etappes zouden doen.

Met een enkele tussenstop in een tankstation, kwamen we uiteindelijk op hetzelfde uur als eerst gepland aan met de trein. Alleen moesten we hier nog lunchen, wat we deden op een bankje aan het station van Ommen. Ook de weersvoorspellingen waren wat wankel voor de komende dagen, en dus was het afwachten of we onze eindbestemming van de dag droog zouden bereiken.

Naar de bergen van Nederland

Op deze eerste etappe van 21 kilometer moesten we naar Nederlandse normen best wat hoogtemeters overwinnen. Zo deden we achtereenvolgens de Besthmenerberg (33 meter), de Archemerberg (88 meter) en de Lemelerberg (47;5 meter). Deze lagen ook nog eens in mooi bos- en heidegebied, waardoor onze derde ronde op het Pieterpad met veel natuurpracht en een mooie wandelervaring beloofde te starten.

De ‘klim’ naar de eerste berg verliep eenvoudig. We verlieten Ommen via een zijweg van de drukke baan en een pad naast de velden, waar onheilspellende wolken zich verzamelden, ging het al snel naar een bos- en zandweg naar de Besthmenerberg. De uitkijktoren die op deze top stond was helaas niet meer begaanbaar. Het was geïnspecteerd en hieruit was gebleken dat het op zich nog in goede staat was, maar niet meer in een voldoende goede staat om er nog mensen op toe te laten. Enigszins jammer en speciaal.

Goeroes, regenbuien en dikke stenen

Deze plek heeft ook een bijzondere rol in de Nederlandse geschiedenis, een die mij volledig onbekend was. Het was hier dat er sterrenkampen werden gehouden namens de goeroe Jiddu Krisnamurit. Blijkbaar waren er in deze periode nog wel enkele goeroes uit Indië populair. Helaas werd de accommodatie voor deze spirituele kampen later gebruikt als concentratiekamp Erika.

Via de steile oever en een brugje over de ouwe getrouwe Regge ging het naar de volgende berg, waar het al ietsje uitdagender was. Na een schuilhut met educatieve uitleg over het landschap, begonnen we te stijgen. Het klimwerk op zich viel best mee, maar hier kwam de eerste regenbui van de dag, die gelukkig niet lang duurde en onder de takken van een vrij uit de kluiten gewassen boom kon worden doorgebracht.

Het uitzicht en de natuur was er wel erg mooi. We daalden zo af richting de Dikke Steen, een half uitgegraven zwerfkei die later dienst deed als grenssteen tussen de marken van Archem en Lemele. Zo zakten we af naar de Lemelerberg, hier op 47,5 meter en doorkruisten zo Lemele zelf via een uit de kluiten gewassen feestzaal.

Een donker bos

Met beter weer gingen we richting het Overijssels kanaal, wat vandaag zijn economische functie heeft verloren, maar daardoor wel meer natuurlijke waarde heeft gekregen. Even daarvoor zagen we een geïmproviseerd uitgegraven parcours, al dan niet voor motorracen of tractorentertainment. Het zou vreemd genoeg niet onze enige keer zijn.

In het laatste stuk ging van het zandweg naar zandweg en konden we nog een stukje wandelen door een aangenaam bos. Hier bevond zich de Eelerberg, met bijhorende vallei, wat in deze setting, met een door de donkere wolken vrij duistere setting. In dit bos kregen we ook de tweede regenvlaag over ons, waarbij we opnieuw onze toevlucht moesten zoeken naar een boom.

Naar Hellendoorn

Met eerst wat regen, dan miezer en vervolgens opnieuw droog weer, gingen we vermoeid en hongerig het laatst stuk richting Hellendoorn af, langs een plek waar in 1943 een vliegtuigongeluk was gebeurd en enkele RAF-piloten waren omgekomen. Zo kwamen we aan in het hotel, met een zeer ruime kamer. En konden gelukkig gewoon in het restaurant eten, na een deugddoende douche. Een mooie start van de derde ronde op het Pieterpad.

Meer wandelingen op het Pieterpad vind je hier: https://fromtheseatothelandbeyond.com/het-pieterpad/

Etappe 9: Hardenberg – Ommen (21 km)

/ jverhelst / Een reactie plaatsen

🥾 Terrein:
Afwisselend terrein met grotendeels asfalt aan het begin, afgewisseld met gras- en zandpaden, waaronder twee stukken zandduinen bij de “Sahara van Ommen”. Af en toe lichte hoogteverschillen, vooral bij de kleine helling langs de Vecht. Veel wandelen vlak langs de rivier en door bossen zoals Hardenberg en Heetdelle.

🏰 Bezienswaardigheden:

  • De Vecht als centrale waterweg, inclusief wildwaterkano-kansen en vistrap bij stuw Junne
  • Het dorp Rheeze met authentieke huizen en hoeves
  • Waterbeheerprojecten die de rivier laten kronkelen
  • Recreatiedomein en bossen Hardenberg & Heetdelle
  • De zandduinen van de “Sahara van Ommen”, een onverwacht natuurhoogtepunt

⏳ Afstand & duur:
21 km, redelijk vlak en iets meer dan een halve dag wandelen.

⛰️ Zwaartegraad:
Makkelijk tot matig. Weinig steile stukken, voornamelijk vlak terrein. Zandduinen zijn ietsje moeilijker begaanbaar.

⭐ Oordeel: 4,5/5

Na een geïmproviseerd ontbijt, wandelden we naar het station van Ommen en zo naar Hardenberg, voor onze laatste etappe van deze tweede ronde op het Pieterpad. Het was, na twee iets mindere dagen, een mooi einde van deze vijfdaagse, waarbij we in Hardenberg nog geholpen werden door een Skyrboost.

Water en bos

De Vecht was opnieuw de compagnon voor het eerste stuk en was zelfs nog wat prominenter aanwezig. Niet alleen was het er vaker wandelen in een rustig, natuurlijk kader, vlak aan het begin was er zelfs een wildwaterkano-opportuniteit, hoewel het echte wilde water eerder beperkt leek te blijven tot enkele meters.

Het eerste stuk ging nog grotendeels over asfalt, maar bood ook al mooie landschappen, met naast de rivier ook wat bossen en velden. Het bos van Hardenberg zorgde ook voor het eerste stuk schaduw van de bomen, al was het pad hier nog best hard (misschien een geval van nomen est omen). We passeerden ook nog ons eerste stukje zand van de dag en wandelden vervolgens door Rheeze, een klein maar mooi dorpje met heel wat authentieke huizen en hoeves.

Een kleine heuvel

Eens uit het bos kwamen we meermaals langs en over de Vecht in diverse vormen en stijlen. Zo was er het stuw van Junne, waarnaast ook nog een vistrap lag. Kort daarna zagen we een mooi voorbeeld hoe men de Vecht, in het kader van waterbeheer, opnieuw meer laat kronkelen. Een graspad naast de rivier leidde namelijk naar een kleine helling, ontstaan door het zand dat was weggegraven. En zo stegen de hoogtemeters significant.

We passeerden langs een recreatiedomein en gingen zo het volgende bos in, de Heetdelle. Hier zagen we Misha, onze Australische compagnon opnieuw. Gisteren hadden we elkaar door een andere timing gemist. Nu troffen we haar op een bankje en konden we het laatste stuk samen wandelen. Een fijn weerzien en leuk om samen te eindigen.

Eindigen in de Sahara

En dat einde was erg de moeite. Er waren twee stukken zandduinen, inclusief een omweg naar de Sahara van Ommen. Het klinkt misschien een beetje ridicuul, maar het is wel een prachtig stukje natuur en de extra meters waard.

Daarna was het via een fietspad naar Ommen, waar we afscheid namen van Misha en richting het station gingen, voor een lange rit met veel treinoverstappen, richting de regen die ons de voorbije dagen gelukkig was bespaard.

Op naar deel 3

Deze tweede reeks wandelingen op het Pieterpad waren absoluut de moeite, hoewel het tweeluik op dag drie en vier misschien ietsje minder was. Maar er blijft veel variatie zitten in de landschappen en wandelpaden en je passeert leuke plekjes en dorpjes. En zo zijn we toch al een hele hoop opgeschoten. Nog een vijftiental etappes te gaan!

Meer wandelingen op het Pieterpad vind je hier: https://fromtheseatothelandbeyond.com/het-pieterpad/