Nadat we de streekGR Groene Gordel na enkele jaren eindelijk hadden getemd, was het voor mijn wandelgezel en ik zoeken naar een nieuw wandelproject waar we ons voor langere tijd zoet mee konden houden. We zochten het dit keer, toch om te beginnen, iets verder en kozen voor de GR 128, de Vlaanderenroute. Deze start eigenlijk in Wissant aan de opaalkust en gaat zo door Vlaanderen naar Aken. Wij gingen echter voor de meest haalbare startplaats i.f.v. openbaar vervoer en begonnen ons GR 128-avontuur in het West-Vlaamse Tielt. Tijdens etappe 8 kwamen we vooral door hetzelfde soort landbouwlandschap met veel weiden, koeien en paarden en opvallend weinig dorpen, kernen en gehuchten.

Ontdubbeling

Normaal gezien, volgens de gids, was de volgende etappe een tussen Mollem en Eppegem. We hadden dit al in de omgekeerde richting gedaan op de streekGR Groene Gordel. Alleen was deze variant een hele hoop langer. De totale wandeling zou 34 kilometer vragen en noch onze voeten noch het weer zorgden ervoor dat dat een uitdaging was die we beide zagen zitten. En dus besloten we de koek in twee te delen en gingen we tot in Nieuwenrode, Kapelle-op-den-Bos.

Naar de oriëntatietafel

Het eerste deel van de etappe was een tocht naar de oriëntatietafel van Mollem, voor ons onbekend, maar lokaal gekend genoeg om een parking én een paardenparking te verdienen. Aanvankelijk ging het nog door Mollem zelf, met een mooie kerk, een gezellig centrum en enkele grotere hoeves. Ook passeerden we een loods met indrukwekkende stapels houten paletten.

Maar het hoogtepunt, letterlijk, was dus de oriëntatietafel die op een mooie dag ver uitzicht gaf. Helaas was het geen al te mooie dag en hadden we dus vooral zicht op Merchtem. De oriëntatietafel ligt op 71 meter. Dat betekende dus dat we op dat moment best nog wel wat hoogtemeters hadden gemaakt. Het was het einde van de echte klimmen. De rest van de dag zou het eerder glooien.

Naar de tussenstop

De rest van de dag zou eerder bijzonder zijn en door velden en langs hoeves gaan zonder echt een dorpskern te passeren. Daarom is het ook niet zo eenvoudig om een relaas te geven van de wandeling. En dus waren de kernwoorden: gewassen, velden, af en toe een koe of paard. Onze eerste passage door dit desolate Vlaamse boerenlandschap was van een heel ander soort.

Na mijn bijna tweede boodschap in de natuur op het Pieterpad en mijn echte tweede boodschap op de GR5A in een bos in de Vlaamse Ardennen voelde ik alweer een hoge nood. Dit keer, door het open landschap en de afwezigheid van natuur, zag ik mijzelf genoodzaakt om aan te bellen, zonder succes. Pas toen we op de kaart aan het kijken waren naar een uitwijkroute kwam een redder in nood spontaan opendoen en werd mij dus een schaamtelijke passage in een schaamtelijk bosje een kilometer verder bespaard.

Door het boerenlandschap

Het was zeker niet dat het onaangenaam wandelen was door dit landschap. En af en toe was er ook in de verte of wat dichter iets te zien. Zo zagen we het kerkje van Brussegem, een veld met zeer geurige spruiten en een gigantische constructie voor iets wat waarschijnlijk een paardenhappening moet zijn. We kruisten hier ook de GR 126 Mariekerke – Membre.

Qua echte natuur was het op dit stuk nog zeer spaarzaam. Er was een heel klein stukje in het Blakenbergbos, waar wel heel wat wandelwegjes waren maar die we hier niet aandeden. In de plaats gingen we er rond en zagen we zo…nog wat meer gewassen, velden en af en toe een koe of paard. Toch was er ook hier een hoogtepunt, met een gigantische vierkantshoeve die langs alle kanten te bewonderen en indrukwekkend was.

Wolvertem

Het was nog even door de velden en dan een klein ander soort stukje natuur dat zich als veelbelovend aanbood. De Wolvertemse beemden ligt aan de samenvloeiing van de Molenbeek en de Meuzegemse beek. Door het overstromen van de beken vormen er zich natte weilanden met ook interessante fauna en flora. Het was op zich mooi, maar ook kort. De passage in Wolvertem was opnieuw kort. We gingen even langs een drukke baan, waar de frietgeur in de lucht hing. En dat was het dan.

Daarna ging het via een brug over de A12 even kort richting het bijzondere Sint-Brixus-Rode, genoemd naar Brixius van Tours. Voor de rest was er over dit plekje niet veel te vertellen. We wandelden nog door hoge maïsvelden en kwamen aan een ijsboerderij waar enkele kalfjes in een apart klein hokje waren gezet. Zielig, maar waarschijnlijk niet zonder reden.

Door de regen naar Nieuwenrode

Het laatste stuk was best nog wel mooi, langs onverharde paden. De laatste 500 meter liepen langs een bomenlaan met kasseien. Na een tijdje doemde de skyline van Nieuwenrode op. Op dat moment was het vrij hard beginnen te regen. In Nieuwenrode was er geen café open en dus was het meteen naar de bushalte, die door werken was verplaatst. Uitgeregend maar tevreden over alweer een leuke etappe op de GR 128 namen we de bus naar Vilvoorde en zo terug naar Halle.

Meer wandelingen op de GR 128 vind je hier: https://fromtheseatothelandbeyond.com/gr-128-vlaanderenroute/